شماره ۴۳۹ - اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد

اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد
آهم از شوق رخت باغ نظر می گردد ۱

بسکه برگشتگی بخت منش برده ز راه
قاصد از کوی تو نا آمده برمی گردد ۲

خضر و شرمندگی خویش که در راه طلب
عذر کاهل قدمی برگ سفر می گردد ۳

سینه صافی به دلم زنگ کدورت نگذاشت
زهر در ساغر اخلاص شکر می گردد ۴

خاک هم از گل زخم تو نصیبی دارد
تربت ما چمن لخت جگر می گردد ۵

شهرت ما نظر از پاکدلی یافته است
عیب ما آینه پرداز هنر می گردد ۶

رخ افروخته بین آفت نظاره مپرس
قطره در چشمه آیینه شرر می گردد ۷

پاک بینی نه چراغی است که بی نور شود
دیده گر خاک شود آینه ور می گردد ۸

به تمنای تو از آتش هم سوخته اند
دل اگر خاک شود دیده تر می گردد ۹

بی نیازی دم افروخته ای دارد اسیر
که چراغ شب و خورشید سحر می گردد ۱۰