شماره ۷۷۴ - کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم

کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم
جان را کنم نثار و سخن مختصر کنم ۱

خوی صبا گرفته دلم از هوای دام
کو آشیان کجاست که زیر و زبر کنم ۲

یک مو نمانده بر تن من بی خیال دوست
شمشیر اگر کشد به چه رو ترک سر کنم ۳

بینا دلی کجاست که در بزم او چو شمع
گاهی ز جیب تیره دلی سر به در کنم ۴

در حیرتم که با نظر تنگ روزگار
گر خاک راه خلق شوم چون به سرکنم ۵

کو طاقتی که از سرکویت چو بگذرم
غافل کنم تو را و به سویت نظر کنم ۶

آیینه داغ می شود از رشک من اسیر
روشن ز خط او چو سواد نظر کنم ۷