شماره ۷۹۵ - آسمان را رحم می آید به سرگردانیم

آسمان را رحم می آید به سرگردانیم
دل به درد آید قناعت را ز بی سامانیم ۱

محو دیدار تو را چشم تماشا در دل است
داغها دارد دل نظاره از حیرانیم ۲

حلقه دام بلا نقش پی فرزانه بود
اعتبار جهل شد خضر ره نادانیم ۳

مصرع زنجیر سطر دفتر آزادگی است
شد سواد عشق روشن از خط دیوانیم ۴

چشم غربت روشن است از سرمه بختم اسیر
همچنان خاک ره یاران اصفاهانیم ۵