غزل ۱۷ - زهی ماه در مهر سرو بلندت

زهی ماه در مهر سرو بلندت
شکر در گدازش ز تشویر قندت ۱

جهان فتنه بگرفت و پر مشک شد هم
چو بگذشت بادی به مشکین کمندت ۲

سر زلف پر بند تو تا بدیدم
به یک دم شدم عاشق بند بندت ۳

گزند تو را قدر و قیمت که داند
بیا تا به جانم رسانی گزندت ۴

برآر از سر کبر گردی ز عالم
که گوگرد سرخ است گرد سمندت ۵

به چه آلتی عشق روی تو بازم
چو جان مست توست و خرد مستمندت ۶

چنان ماه رویی که آئینهٔ تو
به رخ با قمر در غلط او فکندت ۷

چو وجه سپندی ندارم چه سازم
جگر به که سوزم به جای سپندت ۸

مزن بانگ بر من که این است جرمم
که خورشید خواندم به بانگ بلندت ۹

غلط گفتم این زانکه خورشید دایم
رخی همچو زر، می‌رود مستمندت ۱۰

چه سازم که عطار اگر جان به زاری
بسوزد ز عشقت نیاید پسندت ۱۱