هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از دردها و رنجهای خود میگوید و از بیتوجهی دیگران به حالش شکایت دارد. او احساس تنهایی و غم عمیقی دارد و از این که کسی دلیل غمش را نمیداند، ناراحت است. همچنین، به انتظار کشیدن برای رسیدن به آرامش (نمادین با باده) اشاره میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، اشارههای نمادین به مفاهیمی مانند باده ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامناسب باشد.
شماره ۱۰ - من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا
من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا
من که کردم ترک سر از دردسر باکم چرا ۱
رشک دل با دیده کم از اختلاط غیر نیست
کس چه می داند که در بزم تو غمناکم چرا ۲
انتظار باده را هم نشئه ای در جام هست
گر نمی دانی مقیم سایه تاکم چرا ۳
من که کردم ترک سر از دردسر باکم چرا ۱
رشک دل با دیده کم از اختلاط غیر نیست
کس چه می داند که در بزم تو غمناکم چرا ۲
انتظار باده را هم نشئه ای در جام هست
گر نمی دانی مقیم سایه تاکم چرا ۳
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۳
۲۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹ - الهی آشنا کن ساقی بیگانه ما را
گوهر بعدی:شماره ۱۱ - اگر دانم که عشقت گرمتر خواهد تب خود را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
