هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از عشق و تغافل معشوق سخن میگوید. ابتدا اشاره میکند که معشوق با نوشتن نامهای پر از گل و سنبل، امیدواری ایجاد کرد، اما وقتی نامه به دل شاعر رسید، تنها حرف تغافل (بیاعتنایی) در آن یافت شد. سپس با آمدن بهار و سبز شدن خط (خط خوشنویسی یا رخسار معشوق)، شاعر احساس دیوانگی میکند و این حالت را بر ورق گل مینویسد.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای ادبی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، درک ظرافتهای تغافل و دیوانگی در عشق نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۷۱ - آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت
چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت ۱
سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار
نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت ۲
چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت ۱
سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار
نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۴۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۰ - یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت
گوهر بعدی:شماره ۱۷۲ - دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
