هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از زیبایی معشوق و احساسات خود سخن میگوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند طره سنبل و زلف یار، آفتاب، و سیل گریه، عشق و اندوه خود را بیان میکند.
رده سنی:
15+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
شماره ۲۱۹ - بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد
بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد
درآید آفتاب از پا چو سر از خواب بر دارد ۱
به سیل گریه دادم در سر کویش دل خود را
مگر غافل خیال گل کند از آب بردارد ۲
درآید آفتاب از پا چو سر از خواب بر دارد ۱
به سیل گریه دادم در سر کویش دل خود را
مگر غافل خیال گل کند از آب بردارد ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۲۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۸ - در صف زنده دلان عزت دیگر دارد
گوهر بعدی:شماره ۲۲۰ - لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
