هوش مصنوعی:
شاعر در این متن بیان میکند که اگر دوستش به او بیمهری کند، به سوی دشمن میرود. او از شرایط سخت زندگی خود میگوید و اشاره میکند که حتی اگر گرمایی اندک در گلخن (محیطی سرد و تاریک) ببیند، آن را به گلشن (باغی زیبا) ترجیح میدهد. همچنین، او از بخت سیاه و دلگیری خود سخن میگوید و به همین دلیل به سفر به هند و گلخن میرود.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال دشوار است. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات ادبی ممکن است برای گروههای سنی پایینتر قابل فهم نباشد.
شماره ۳۱۷ - دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم
گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم ۱
اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه
بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم! ۲
گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم ۱
اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه
بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم! ۲
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۲
۲۵۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۱۶ - چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم
گوهر بعدی:شماره ۳۱۸ - دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
