غزل ۶۲ - مرکب لنگ است و راه دور است

مرکب لنگ است و راه دور است
دل را چکنم که ناصبور است ۱

این راه پریدنم خیال است
وین شیوه گرفتنم غرور است ۲

صد قرن چو باد اگر بپویم
هم باد بود که یار دور است ۳

با این همه گر دمی برآرم
بی او همه فسق یا فجور است ۴

دانی تو که سر کافری چیست
آن دم که همی نه در حضور است ۵

بی او نفسی مزن که ناگاه
تیغت زند او که بس غیور است ۶

بگذر ز رجا و خوف کین‌جا
چه جای خیال نار و نور است ۷

جایی است که صد جهان اگر نیست
ور هست نه ماتم و نه سور است ۸

مردی که بدین صفت رسیده است
دایم هم ازین صفت نفور است ۹

همچون دریا بود که پیوست
لب خشک بماند از قصور است ۱۰

این حرف ز بی نهایتی رفت
چون زین بگذشت زرق و زور است ۱۱

یک ذره‌گی فرید اینجا
بالای هزار خلد و حور است ۱۲