بخش ۲۳۵ - خطاب به زمین عراق و کوفه و کربلا و آمدن حضرت سیدالشهداء ع

ای زمین کربلا دل شاد زی
تا قیامت زان سبب آباد زی ۱

البشاره ای زمین کربلا
کایدت مهمان سلطان الوری ۲

آسمان شو عرش شو بر خود ببال
گردن دولت بکش بربند یال ۳

قبه ی عزت به گردون کن بلند
هم بر آن پیرایه مهر و ماه بند ۴

بارگاه پادشاهی ساز کن
طرح ایوان و رواق آغاز کن ۵

تخت شاهی اندر آن ایوان بزن
بر فراز تخت مسند درفکن ۶

کاینک از ره می رسد شاهی بزرگ
در رکاب او امیران سترگ ۷

آهوانت را بگو ای کربلا
نافه اندازند اندر راهها ۸

دشت و صحرا را عبیرافشان کنید
خاک را با مشک تر یکسان کنید ۹

باد را گو تا بیفشاند غبار
از در و دیوار و دشت آن دیار ۱۰

گو بپاشد دشت و صحرا را سحاب
از برای مقدم شه زود آب ۱۱

تشنه لب آمد شه دنیا و دین
ای فرات آماده کن ماء معین ۱۲

گر فرات آبی نیارد گو میار
ور نبارد ابر آنجا گو مبار ۱۳

تا قیامت ز اشک چشم دوستان
دجله ها باشد در این صحرا روان ۱۴

ور نباشد مشک و عنبر باک نیست
نافه ای خوشبوتر از این خاک نیست ۱۵

بوی جان آید ز خاک کربلا
جان فدای خاک پاک کربلا ۱۶

شهپر جبریل و زلف حور عین
بس بود جاروب در آن سرزمین ۱۷

از حجاز آمد برون سلطان دین
رو بسوی کعبه ی صدق و یقین ۱۸

زد برون از کشور بطحا بساط
ره همی برید با شوق و نشاط ۱۹