غزل ۲۱۸ - خطی سبز از زنخدان می برآورد

خطی سبز از زنخدان می برآورد
مرا از دل نه کز جان می برآورد ۱

خطش خوش خوان از آن آمد که بی کلک
مداد از لعل خندان می برآورد ۲

مداد اینجا چه باشد لوح سیمش
ز نقره خط خوش‌خوان می برآورد ۳

کدامین خط خطا رفت آنچه گفتم
مگر خار از گلستان می برآورد ۴

چنین باغی چه جای خار باشد
که از گلبرگ ریحان می برآورد ۵

چه می‌گویم که ریحان خادم اوست
که سنبل از نمکدان می برآورد ۶

چه جای سنبل تاریک‌روی است
که سبزه زآب حیوان می برآورد ۷

نبات اینجا چه ذوق آرد ولیکن
زمرد را ز مرجان می برآورد ۸

ز سبزه هیچ شیرینی نیاید
نبات از شکرستان می برآورد ۹

چه سنجد در چنین موضع زمرد
که مشک از ماه تابان می برآورد ۱۰

که داند تا به سرسبزی خط او
چه شیرینی ز دیوان می برآورد ۱۱

به خون در می‌کشد دامن جهانی
چو او سر از گریبان می برآورد ۱۲

خدایا داد من بستان ز خطش
که دل از جورش افغان می برآورد ۱۳

جهانی خلق را مانند عطار
ز اسلام و ز ایمان می برآورد ۱۴