هوش مصنوعی:
شاعر از عشق نافرجام و تلاشهای بیثمر خود میگوید. ابتدا از دوری معشوق و تأثیر آن بر دل و جانش شکایت دارد و سپس با نزدیک شدن معشوق، به بیفایده بودن این رابطه پی میبرد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عاطفی عمیق و ناامیدی است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، این نوع شعرهای کلاسیک معمولاً برای سنین بالاتر جذابیت بیشتری دارند.
شماره ۱۷ - شوخی که کند طره پریشان به عبث
شوخی که کند طره پریشان به عبث
از دور زمن برد دل و جان به عبث ۱
اکنون که به نزدیک من آمد دیدم
هم این به عبث دادم و هم آن به عبث ۲
از دور زمن برد دل و جان به عبث ۱
اکنون که به نزدیک من آمد دیدم
هم این به عبث دادم و هم آن به عبث ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۶ - گیرم دایم بدوستی دل را خوست
گوهر بعدی:شماره ۱۸ - میخواست فلک که خوارو زارم بکشد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
