شماره ۱۳ - تا که دل مایل آن سرو روانست مرا

تا که دل مایل آن سرو روانست مرا
خون دل در غمش از دیده روانست مرا ۱

گرچه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت
چه توان کرد که او روح و روانست مرا ۲

همه را دوستی و مهر به دل می باشد
میل با روی چو مهر تو به جانست مرا ۳

خلق گویند چو بلبل به چمن ناله مکن
چه کنم چون هوس لاله رخانست مرا ۴

به سرو جان تو سوگند که باری شب و روز
یاد لعل لب تو ورد زبانست مرا ۵

گرچه دل بردی و آنگه به جفا بشکستی
مهر و پیوند و وفا با تو همانست مرا ۶

نا امید از کرم دوست نمی شاید بود
لطف دلدار امید دو جهانست مرا ۷