شماره ۱۲ - دیده در آب روان و لب کشتست مرا

دیده در آب روان و لب کشتست مرا
با رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا ۱

ترک جوی و لب دلجوی نمی یارم گفت
چه توان کرد چو این طبع و سرشتست مرا ۲

سرگذشتم ز غمت دوش ندانی که چه بود
آب چشم از سرم ای دوست گذشتست مرا ۳

مژه برهم نتوانم زدن اندر شب هجر
که وصال تو در این دیده نشستست مرا ۴

روی بنمای به جان تو که اندر شب تار
رخ زیبای تو مانند فرشتست مرا ۵

چون توانم حذر از مهر تو کردن جانا
آیت عشق تو بر سر چو نبشتست مرا ۶

گفتمش خرده به خردان غمت بیش مگیر
گفت تدبیر چه؟ چون خوی درشتست مرا ۷