شماره ۳۶ - نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما

نشست بار فراقی چو کوه بر دل ما
به وصل خویش مگر حل کنی تو مشکل ما ۱

به درد عشق رخت ای نگار سنگین دل
بگو چه شد بجز از خون دیده حاصل ما ۲

غم فراق و دل ریش و سینه ی پردرد
به غیر از این دو سه چیزی نشد مداخل ما ۳

ز آتش دل و آه سحر به مهر رخت
بجز درخت محبّت نروید از گل ما ۴

امید بود مرا کز تو برخورم هیهات
کجا شد آن همه اندیشه های باطل ما ۵

چو بگذری به سر خاک ما پس از صد سال
یقین که مهر تو باقیست در مفاصل ما ۶

بیا و چشمه ی چشم جهان مفرّح کن
که سر و قدّ تو رستست راست در دل ما ۷