شماره ۱۲۷ - مرا سریست که بی باده نیک سرمستست

مرا سریست که بی باده نیک سرمستست
مرا دلی که به زلفین دوست پابستست ۱

مرا به روی چو ماه تو اشتیاق تمام
به جان تو که چو ابروی دوست پیوستست ۲

خوشا دلم که وطن کرد حلقه ی زلفت
ز گفتگوی بلای زمانه وراستست ۳

دلم ببرد بگفتم که باز پس ده دل
بگفت در سرشست دو زلف پابستست ۴

چو در چمن گذر آرد قد چو شمشادت
به پیش قامت سرو تو نارون پستست ۵

چو حلقه بر در او سرزنش خورم دانم
جواب می دهدم کاو میا که در بستست ۶

اگرچه وعده به وصلش چو زلف می فکند
مرا به جای سر زلف باد در دستست ۷