شماره ۱۳۹ - دو دیده تا که دلم دیده در جمال تو بست

دو دیده تا که دلم دیده در جمال تو بست
ببست در تو دل و از غم جهان وارست ۱

به قامت چو سهی سرو، دل ز ما بربود
به لفظ همچو شکر نرخ نیشکر بشکست ۲

به تیغ شدّت هجران خویش خونم ریخت
به تیر غمزه غمّاز جان ما را خست ۳

اگرچه خاسته ای از سر وفا چه کنم
دل حزین به سر کویت ای صنم بنشست ۴

بگو عزیز من آخر کنون چه چاره کنم
چو دل ز دست برون رفت همچو تیر از شست ۵

ز راه دیده خیال رخ نگارم دوش
درآمد از درم و راه خواب بر ما بست ۶

ز پا فکند مرا تیغ هجرش و نگرفت
ز روی لطف و بزرگی شبی نگارم دست ۷

به شام زلف سیاهت قسم تو خود دانی
که مست لعل تو گشتم ز بامداد الست ۸

چو نرگس تو بدیدم چه جای هشیاریست
بیا که جان جهان شد ز چشمهای تو مست ۹