شماره ۱۶۹ - دلم وصال تو را از جهان طلب کارست

دلم وصال تو را از جهان طلب کارست
چرا که در غم هجران به کام اغیارست ۱

دو دیده ی دل خود را به هم نیارم زد
که از فراق رخت تا به روز بیدارست ۲

نباشدم دل خرّم چرا نمی دانم
مگر که خرّمی و عیش جمله با یارست ۳

وصال یار که بودی همیشه پندارم
هزار بار به دلبر مرا ز پندارست ۴

فراق روی تو مشکل شدست بر دل من
چو بار نیست مرا بر در تو صد بار است ۵

ز باغ وصل تو یک گل نچیده ام هرگز
نصیب من به گلستان تو چرا خارست ۶

رسید بوی بهار و دمید سبزه ی جوی
بیا که موسم عیش و رواج گلزارست ۷

به عمر نیست بسی اعتماد تا دانی
مباش غرّه بدان کم زرست و دینارست ۸

هر آنکه کرد به خونابه مال جمع چه کرد
به غیر از آنکه به هر دو جهان گرفتارست ۹

کسی که بار سفر بست خواهد از منزل
چه بهترست از آن کاو به ره سبکبارست ۱۰