شماره ۱۷۱ - از لطف خویش درد دلم را دوا فرست

از لطف خویش درد دلم را دوا فرست
من بی نوای وصل ز وصلم نوا فرست ۱

بیگانگی مکن تو از این بیش دلبرا
بویی ز زلف خویش سوی آشنا فرست ۲

گر قاصد امین تو نیابی به سوی ما
به زو رسول نیست به دست صبا فرست ۳

بی روی تو غبار گرفتست دیده ام
از خاک پای خویش مرا توتیا فرست ۴

افتاده ام ز اسب نشاط وصال تو
از لطف خویشتن قدری مومیا فرست ۵

بازآ و شاد کن دو جهان را به وصل خویش
زنهار از صبا خبری سوی ما فرست ۶

ور زانکه نیست عزم، ترا سوی عاشقان
بر دیده توتیاام از این خاک پا فرست ۷