شماره ۱۷۳ - ما را به درد عشق تو درمان نه درخورست

ما را به درد عشق تو درمان نه درخورست
زان رو که درد هجر تو جانا جگر خورست ۱

درخور نیافت مهر رخت را دل ضعیف
لیکن مرا وصال تو ای دوست درخورست ۲

آن حسن و شکل و شیوه که در دلبر منست
در ماه نیست ممکن و آن هم نه درخورست ۳

از سر برون نمی رود از دیده ام خیال
آن شور عشق روی تو ما را که درخورست ۴

کاشانه ی دلم که ز هجران خراب بود
شکر است کاین زمان ز جمالش منورّست ۵

گفتم نثار مقدم تو جان کنم فدا
بازم حجاب شد که متاعی محقّرست ۶

گر بخت بازگردد و دولت شود رفیق
آن سرو در بر آرم اگر چند بی برست ۷

هر چند خوب روی بسی هست در جهان
بر دوست ملک حسن و ملاحت مقررست ۸

عشق رخت به دل بنهادم به اختیار
گویی بلای عشق تو بر ما مقدّرست ۹

گرچه به باغ خلد سهی سرو جان بسیست
سرو قد تو بر سر آن باغ سرورست ۱۰

دل برد و ریخت خون دل خسته ی جهان
چشم سیاهکار تو ترکی دلاورست ۱۱