شماره ۲۱۰ - چو زلف دوست دلم دایماً پریشانست

چو زلف دوست دلم دایماً پریشانست
دو دیده از غم هجرانش گوهر افشانست ۱

هنوز نرگس مستش میان خواب و خمار
لبش به کام دل شاد باده نوشانست ۲

دلا اگر ز لبش بوسه ای همی دزدی
مرو که ماه رخش بیش از آن درافشانست ۳

به جان رسید دلم از جفای خصم ولی
به دولت تو امید زوال ایشانست ۴

به وصل جان نرسیده هنوز مسکین دل
چو بید از غم هجران او دَر افشانست ۵

دلا ز خویش بلا دیده ای و بیگانه
ولی بلای دل من همه ز خویشانست ۶

گرفت آینه ی روی تو خطی زنگار
مگر ز آه دل تنگ سینه ریشانست ۷

پرستش رخ یارست مذهب دل ما
چرا که در دو جهان قایلم که کیش آنست ۸

من ضعیف، بلا دیده ام ز هجرانت
چرا دو زلف تو چون خاطرم پریشانست ۹

ببرد دل ز جهانی به خطّ و خال سیاه
غبار و فتنه عالم مگر کز ایشانست ۱۰