شماره ۲۱۲ - سر من در غم سودای تو بی سامانست

سر من در غم سودای تو بی سامانست
درد من در غم هجران تو بی درمانست ۱

دل اگر بردی و بازم ندهی نیست عجب
کار دل سهل بود لیک سخن در جانست ۲

گر به وصلم بنوازی چه شود ای دلبر
سایه ی لطف عمیم تو به بسیارانست ۳

تو به خواب خوش و فارغ ز دل سوختگان
که همه شب به سر کوی تو صد افغانست ۴

بار بسیار از ایام مرا هست به دل
لیک بار غم هجر تو مرا بار آنست ۵

گرچه در پیش دلم عشق تو بس جان سوزست
مشکل آنست که پیشت غم ما آسانست ۶

خبرت نیست نگارا تو که از شدّت هجر
خون دل در غمت از دیده ی ما بارانست ۷

ز جفای تو شدم گرد جهان سرگردان
تو وفا کن که وفا عادت دلدارانست ۸

چه غمت گر چو من و صد نبود در عالم
زآنکه با هجر رخت ساخته، غمخوارانست ۹