شماره ۳۳۹ - چرا به سوی من خسته ات نگاهی نیست

چرا به سوی من خسته ات نگاهی نیست
که جز در تو مرا در جهان پناهی نیست ۱

مکن جفا و بده داد بی دلان کامروز
به ملک هر دو جهان چون تو پادشاهی نیست ۲

ستم مدار روا بر من غریب حزین
که جز وفای تو ای جان مرا گناهی نیست ۳

شب وصال نمایم که در غم هجران
قرین ما بجز از ناله ای و آهی نیست ۴

منم چو حلقه نگون بر در سرای امید
به بارگاه وصالت مرا چو راهی نیست ۵

مرا ز جمع گدایان کوی خود گردان
که معتبرتر ازین منصبی و جاهی نیست ۶

اگرچه جان و جهان در سر غمت کردم
به دولت تو به نزد دلم چو کاهی نیست ۷