شماره ۴۲۸ - لب لعلت ز جهانی دل و جان می طلبد

لب لعلت ز جهانی دل و جان می طلبد
دل و جان را چه محل هر دو جهان می طلبد ۱

چون قد سرو روانت بخرامد به چمن
در نثار قدمش روح و روان می طلبد ۲

بلبل جان من از شوق گل رخسارت
گل به بستان جهان نعره زنان می طلبد ۳

ز جفای تو نگارا دلم از جان بگرفت
همچنان دولت وصل تو به جان می طلبد ۴

آنکه بیرون بود از حسن تو داری به جهان
دل سرگشته ی من در لبت آن می طلبد ۵

دل من در طلب قامت رعنای تو بود
نه که در باغ جهان سرو روان می طلبد ۶

چون تو را بود عنایت به سوی خسته دلان
دل بیچاره ی ما از تو همان می طلبد ۷