شماره ۶۳۴ - عاشقان را تا به کی در کوی تو رسوا کنند

عاشقان را تا به کی در کوی تو رسوا کنند
بی دلان را اینچنین سرگشته و شیدا کنند ۱

روی بنما تا زمانی عاشقان روی تو
دیده ی مهجور را بر روی تو بینا کنند ۲

ور نهان داری پری رویا ز چشم ما رخت
بر سر کوی فراقت بی دلان غوغا کنند ۳

ساکنان کوی را گر بگذری روزی به لطف
خاک پایت را به کحل چشم نابینا کنند ۴

شربتی ده از وصالت وعده فردا مکن
عاشقان و عاقلان اندیشه فردا کنند ۵

گرچه راه وصل بربستند بر ما باک نیست
هست امید آنکه این درهای بسته وا کنند ۶

سرو قدّا جای تو بر دیده ی بینای ماست
نازنینا نازنینان چشم و دل در ما کنند ۷

آب دریا را به چشمه ریختن نبود عجب
بس عجب باشد که آب از چشمه در دریا کنند ۸

من نه تنها می دهم شرح رخت را پیش گل
وصف روی چون گل تو بلبلان هر جا کنند ۹

گرچه سرو بوستانی در جهان بسیار هست
لیک آزادی همه زان قامت رعنا کنند ۱۰

گر به جست و جوی عشّاقت به هر سو می دوند
عاشقی دل خسته همچون من کجا پیدا کنند ۱۱

شربت صبرم طبیب از هجر او فرمود و گفت
بی دلانش جرعه پر از چشم خون پالا کنند ۱۲