شماره ۷۷۸ - آخر نظری کن به من ای سرو روان باز

آخر نظری کن به من ای سرو روان باز
هر چند که آید همه از سرو روان ناز ۱

سرگشته چو ماییم خروشان ز فراقت
در گوش تو خواهیم که گوییم همه راز ۲

قدّ تو بلندست و مرا دست رسی نیست
گویی تو که با ناله و با گریه همی ساز ۳

خورشید جهانتابی و من ذرّه مهرت
از بهر خدا سایه ی لطفی به من انداز ۴

دانی که ز هجران دل ما در چه ملالست
چون شمع که باشد سر او در دهن گاز ۵

مسکین دل من همچو کبوتر بچه وحشیست
چون پنجه تواند که کند با چو تو شهباز ۶

گویند که صبرست جهان چاره ی کارت
از روی ضرورت شده با هجر تو دمساز ۷