شماره ۹۱۱ - دل به غم تو بسته ام و از همه خلق رسته ام

دل به غم تو بسته ام و از همه خلق رسته ام
چون سر زلف خویشتن چند کنی شکسته ام ۱

یاد من آر از کرم زآنکه به یاد وصل تو
شاد نگشت خاطرم تا به غمت نشسته ام ۲

تا به غمت نشسته ام ای بت دلربای من
رشته مهر و دوستی از همه کس گسسته ام ۳

گر ز کمان ابروان تیر جفا گشاده ای
دیده گشاده بر رخت دل به جفات بسته ام ۴

پرده برافکن از رخت تا نظری ببینمت
زآنکه به روی چون مهت فال بود خجسته ام ۵

چند کشم جفای تو چند برم عنای تو
دست خود از وفای تو و از دل خویش بسته ام ۶

رحم کن ای حبیب من لطف کن ای طبیب من
شربتی از لبم بده کز تو عظیم خسته ام ۷

جان و جهان و صبر و دل در سر کار عشق شد
با همه درد دل کنون از غم تو نرسته ام ۸