شماره ۹۹۲ - مدّتی تا به غم حال جهان می سازم

مدّتی تا به غم حال جهان می سازم
شرح حالی ز سر شوق همی پردازم ۱

چون کبوتر بچه کاو در وطنش انس گرفت
به سر کوی تمنّای تو در پروازم ۲

چند رانی من دلسوخته را از بر خویش
به خلاف ای صنم آخر نفسی بنوازم ۳

یک زمان سوی من خسته مهجور خرام
تا دل و جان و جهان در قدمت اندازم ۴

گرچه بازت به هوس با دگری هست هوا
در هوای شب دیدار تو چون شهبازم ۵

سرّ عشق رخ تو در دل ما بود نهان
لیک شد فاش چو نی در همه عالم زارم ۶

به جهان گر نظری می کنی از غایت لطف
دو جهان را چه محل هر سه جهان در بازم ۷