هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر از دلبر خود می‌خواهد که وفادار بماند و عهد و پیمان را فراموش نکند. شاعر نصیحت‌هایی به دل خود می‌کند و از جفا و ستم دنیا شکایت می‌کند. همچنین، او امید به وصال معشوق دارد و از دشمنان بدگوی خود می‌ترسد.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاشقانه و اخلاقی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و مضامین آن نیاز به بلوغ فکری دارد.

شماره ۱۲۳۷ - به بوی زلف خودم دلبرا به باد مده

به بوی زلف خودم دلبرا به باد مده
وفا و عهد من خسته را ز یاد مده ۱

نصیحتی بشنو از من ضعیف ای دل
تو خود به دست حریفان حورزاد مده ۲

اگرچه نیست تو را اختیار مرد و زنی
زمام مصلحت خود به اوستاد مده ۳

مرا که آرزوی روی دوست امروزست
امید وعده وصلم به بامداد مده ۴

به جان تو که به باد فراق آب رخم
به قول دشمن بدگوی بدنهاد مده ۵

دلا امید ز وصل بتان ببر زنهار
قدیم صحبت یاران مرا به یاد مده ۶

تو تا به چند جفا و ستم کنی به جهان
که گفت با تو که بیداد هست و داد مده ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۲۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۲۳۶ - ای سلاطین جهان پیش رخت بنده شده
گوهر بعدی:شماره ۱۲۳۸ - بنفشه چون سر زلف بتان سر افکنده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.