شماره ۱۲۳۸ - بنفشه چون سر زلف بتان سر افکنده

بنفشه چون سر زلف بتان سر افکنده
به پیش زلف تو نرگس ز جان شده بنده ۱

نیازمند وصال توأم مرا بنواز
که نیست بنده مسکین به هجرت ارزنده ۲

به جان تو که ازین بیشتر به درد فراق
دلم مکن چو سر زلف خود پراکنده ۳

گرم شبی بنوازی به وصل جان پرور
لب جهان کنم از وصل دوست پر خنده ۴

وصال عید و شب شادیست و فصل بهار
به روزگار همایون و بخت فرخنده ۵

دعای جان تو گویم ز جان که بر دو جهان
مدام سایه لطف تو باد پاینده ۶

هرآنکه هست ترا دوست در جهان خرّم
حسود جاه تو را هر دو دیده برکنده ۷