شماره ۱۳۸۹ - ماهیست نشسته به سر مسند شاهی

ماهیست نشسته به سر مسند شاهی
می نازد و پیداست از او فرّ الهی ۱

از ملک جهان کام دلت جمله روا باد
در دامن مقصود تو باد آنچه تو خواهی ۲

پشتم به تو گرمست و دلم با غم تو خوش
زان روی که ما را به جهان پشت و پناهی ۳

تشبیه بنفشه به سر زلف تو کردم
باری خجلم نیک از آن روی سیاهی ۴

گر زآنکه ز من سرّ غم عشق بپرسند
من مردمک دیده بدارم به گواهی ۵

بر خاک مذلّت تو بنه گردن طاعت
وز درگه او سر مکش ار بنده راهی ۶

ای حاصل عمرم ز تو جز خون جگر نه
وی شوق دلم بر رخ تو نامتناهی ۷