هوش مصنوعی: این متن یک شعر عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق و دوری معشوق شکایت می‌کند و از او طلب لطف و توجه می‌نماید. او خود را ذره‌ای سرگشته در هوای معشوق و جان‌باخته از تیغ هجران می‌داند و از معشوق می‌خواهد که با وصال خود، مرهمی بر زخم‌های او باشد.
رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عاشقانه و عارفانه عمیق است که درک آن‌ها ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده، این شعر را برای مخاطبان با درک ادبی بالاتر مناسب می‌سازد.

شماره ۱۳۹۴ - ای آفتاب کشور و ای ماه خرگهی

ای آفتاب کشور و ای ماه خرگهی
آخر نظر فکن به عنایت سوی رهی ۱

سرگشته ذره وار منم در هوای تو
تا کی چو خاک راه مرا در هوا دهی ۲

مجروح گشت جان جهانی به تیغ هجر
وقتست کز وصال خودش مرهمی نهی ۳

بیمار هجر را رمقی ماند از حیات
از دولت وصال تو رو گر برو نهی ۴

دارد فراغت از من و از حال من نگار
ای دل مرا به باد بدادی ز ابلهی ۵

ما کمترین بنده ی درگاه تو شدیم
بنواز بنده را که فزاید تو را مهی ۶

ما جان فدای عشق تو کردیم در جهان
از دام ما چو آهوی وحشی چرا رهی ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۲۷۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۳۹۳ - ای دلستان چرا دل ما را نمی دهی
گوهر بعدی:شماره ۱۳۹۵ - شده ام خاک سر کوی تو ای سرو سهی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.