شماره ۴ - گفتم به غم که از همه ابنای روزگار

گفتم به غم که از همه ابنای روزگار
با من وفا کسی چو تو یاری به سر نبرد ۱

غم گفت چون کنم که غریبی و بی نوا
بی مونسی چگونه توانی دمی سپرد ۲

گوی مراد در خم چوگان آن کس است
کز صبر پای در سر میدان غم فشرد ۳

خوش باش شادی و غم دنیا عدم شمر
رستم ببین چه دارد و کاووس کی چه برد ۴

خوناب دیده ام به رخ دل فرو دوید
جز نقش دوست هرچه همی دید می سترد ۵