هوش مصنوعی:
شاعر بیان میکند که با رفتن بهار (گل)، باید از جهان و مردم کناره گرفت و در گوشهای خلوت با کتاب، معشوق و شراب به آرامش رسید. این متن توصیفکنندهٔ انزوا و لذتهای سادهٔ زندگی است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشاره به 'لب جام' (شراب) نیاز به درک مناسب از استعارههای ادبی دارد.
شماره ۹۷ - گل رفت وداع گل ز جان باید کرد
گل رفت وداع گل ز جان باید کرد
از خلق جهان مرا نهان باید کرد ۱
کنجی و کتابی و نگار و لب جام
درخور چو چنین است چنان باید کرد ۲
از خلق جهان مرا نهان باید کرد ۱
کنجی و کتابی و نگار و لب جام
درخور چو چنین است چنان باید کرد ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۸۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - گفتم که جهان مگر وفا خواهد کرد
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - ای سرو چمن چیده ز بالای تو درد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
