هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و درد فراق سخن میگوید. او با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند گل سرخ و خون جگر، احساسات عمیق خود را بیان میکند و از بیتفاوتی معشوق شکایت دارد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده مانند 'خون جگر' نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۹ - ای روی تو سرخ چون گل شفتالود
ای روی تو سرخ چون گل شفتالود
از دیده ما خون جگر را پالود ۱
خونم چو کرا نمی کند دستش را
آخر ز چه روی دست را می آلود ۲
از دیده ما خون جگر را پالود ۱
خونم چو کرا نمی کند دستش را
آخر ز چه روی دست را می آلود ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۴۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۸ - بر درد دلم طبیب ار آگاه شود
گوهر بعدی:شماره ۱۴۰ - تا چرخ دگر روی به کار که نهد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
