هوش مصنوعی:
شاعر در این متن از تنهایی و بیماری خود میگوید و بیان میکند که هیچ کس برای کمک به او نیست، جز پزشک که ممکن است با درمانش، کمی تسکین به او بدهد.
رده سنی:
16+
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و اشاره به رنج و تنهایی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین یا نامفهوم باشد. درک کامل آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی عاطفی بیشتری دارد.
شماره ۲۰۷ - بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
بیمارم و کس نیست که آبی دهدم
ور ناله زنم دمی جوابی دهدم ۱
هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب
کز خون جگر مگر شرابی دهدم ۲
ور ناله زنم دمی جوابی دهدم ۱
هیچم به جهان نیست مگر لطف طبیب
کز خون جگر مگر شرابی دهدم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - چون شمع به هجران رخت سوخته ام
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - بر یاد لبت شبی به روز آوردم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
