هوش مصنوعی:
شاعر از عشق و دلبستگی به معشوق میگوید و از رنجهای عاشقی شکایت میکند. او از زلفِ درهمتنیدهٔ معشوق به عنوان دام یاد میکند و امیدش را به وصل، مانند روزهداری که انتظار افطار دارد، توصیف میکند.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی است که درک آن برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای ادبی مانند 'زلفِ درهمتنیده' و 'روزهدار' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۳۴۴ - تا چند دلم را به غمی رام کنی
تا چند دلم را به غمی رام کنی
در سلسله زلف تو در دام کنی ۱
در چین سر زلف تو گوش امید
تا چند چو روزه دار بر شام کنی ۲
در سلسله زلف تو در دام کنی ۱
در چین سر زلف تو گوش امید
تا چند چو روزه دار بر شام کنی ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۶۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۳۴۳ - تا چند دلا ناله و فریاد کنی
گوهر بعدی:شماره ۳۴۵ - ای دوست چه شد چه شد که یادم نکنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
