بخش ۹ - سلاله آجامیان

زهی عصر آجامیان سترگ
که جمشید بودی برایشان بزرگ ۱

ازو فرهی یافت کار جهان
که او بد یمه پور ویوانجهان ۲

از آجام مانده عجم یادگار
به آیین جم زنده شد روزگار ۳

کند زند و اوستا بدین زمزمه
که اورمزد گفت سخن با یمه ۴

رهانید قوم خود از زمهریر
که بودند در دشت آری اسیر ۵

بنزد کسی کز خرد آگه است
همانا یمه پور ویوانگه است ۶

خوشا آن شیو نامبردار شاه
که می زیست بر کوهسار سیاه ۷

که دانا کیومرث می خواندش
مگر زنده ی جاودان داندش ۸

همان هورفخشاد ازو شد پدید
که بد نام آن شاه ار پاک شید ۹

تو ای خاک ایران عنبر سرشت
خنک آن که اندر تو بد زردهشت ۱۰

که ادریس و هرمس بد آن نامدار
به گیتی است حکمت از آن یادگار ۱۱

ازو فرهی یافت روی زمین
که او بود هوشنگ با داد و دین ۱۲

ازو ماند آیین جشن سده
پدیدار ازو گشت آتشکده ۱۳

همان نامه ی آسمانی ازوست
که موبد همی خواندش زند و اوست ۱۴

پدیدار کرده ره بندگی
مراعات کرده حق زندگی ۱۵

چه خوش گفت پرویز شاه کیا
چو با قیصر روم زد کیمیا ۱۶

که ما را ز دین کهن ننگ نیست
به گیتی به از دین هوشنگ نیست ۱۷

همه راه دادست و آیین مهر
نظر کردن اندر شمار سپهر ۱۸