شماره ۲۱ - گر نه ز وصل تو دل ما را امان رسد

گر نه ز وصل تو دل ما را امان رسد
کار دل از فراق تو جانا به جان رسد ۱

عقل از حیات دامن امید در کشد
زان پیش کز غم تو دمم بر دهان رسد ۲

خونم چه می خوری؟ که ازین خون به عاقبت
سودی ترا نباشد و ما را زیان رسد ۳

سازم دو کون گوی گریبان خویش اگر
یک روز با تو توشه صبرم به جان رسد ۴

شادم به تو چنانکه شب سیل و صاعقه
از کاروان فتاده ای در کاروان رسد ۵

نزدیک شد که طوطی تو از پی شکر
برخوان لعل فام لبت میهمان رسد ۶

در خط مشو خطا مکن ار چند نزد تو
پیغام و نامه از خط عنبر فشان رسد ۷

هستی امام حسن و چه خشکی کند ترا
روزی اگر ز عنبر تو طیلسان رسد ۸

گفتی بیار جان و ببر بوسه صبر کن
این کار بی شک ار تو تویی هم بدان رسد ۹

جان برده گیر اگر نه به فریاد جان من
لطف خدا و عدل جهان پهلوان رسد ۱۰

فرخنده فخر دین که بدو خسروی و داد
میراث بی شک از جم و نوشیروان رسد ۱۱

بس مدتی نماند که هر ماه بر درش
جزیه ز قیصر آید و خدمت ز خان رسید ۱۲

هست از جهان برون به هنر چون بدو رسد
و همی جان کند مگر اندر جهان رسد ۱۳

از بهر زین مجلس انده زدای او
خواهد بهار کاول فصل خزان رسد ۱۴

ارباب فضل و اهل هنر را ز لطف او
هر لحظه دل به شادی و شادی به جان رسد ۱۵

شاها ز حال بنده اگر بشنوی خبر
از محنت سقر به نعیم جنان رسد ۱۶

از خان و مان فتاده غریبی است شور بخت
خواهد به دولت تو که با خان و مان رسد ۱۷

هستی همای دولت و شاید که بر مراد
زاغی ز فر تو به سوی آشیان رسد ۱۸