شماره ۳۷ - بلبلان رخت به باغ افگندند

بلبلان رخت به باغ افگندند
زاغ را بار سفر می بندند ۱

دل لاله به عبیر آلودند
دهن باد به مشگ آگندند ۲

باغ با باد صبا هم سخن است
چه سخن همدم و هم سوگندند؟ ۳

صبح و گل خنده زنانند به هم
هر دو بر کار جهان می خندند ۴

سوگوارست بنفشه که هنوز
سوسن و یاسمن اندر بندند ۵

تازه رویند ریاحین الحق
عاقلان جز که چنین نپسندند ۶

تازه رویی به تا چند از غم
چون درین دایره روزی چندند ۷

می شتابند وشاقان چمن
تا به سلطان جهان پیوندند ۸

ارسلان آنکه دل و همت او
بیخ فتنه ز جهان بر کندند ۹