شماره ۱۸ - شاها بدان خدای که آثار صنع او

شاها بدان خدای که آثار صنع او
جان بخشی و خرد دهی و بنده پروریست ۱

در چنبر قضاش اسیرند و ممتحن
هر هستیی که در خم این چرخ چنبریست ۲

کز آرزوی بزم تو کز آسمان بهست
این خسته در شکنجه صد گونه بتریست ۳

گر جان او نه معتکف آستان تست
از رحمت و هدایت جان آفرین بریست ۴

گفتند کرد شاه جهان از اثیر یاد
وز اشهری که پیشه او مدح گستریست ۵

گفتم ز دور ماندن من دان که شاه را
گه دل سوی اثیر و گهی سوی اشهریست ۶

داند خدایگان که سخن ختم شد به من
تا در عراق صنعت طبعم سخنوریست ۷

خضرم به نطق و خاطر من چشمه حیات
بحری به جود و عرصه ملکت سکندریست ۸

هر نکته ای ز لفظ من اندر ثنای تو
رشگ حدیث فرخی و شعر عنصریست ۹

در عصر تو معزی ثانی منم از آنک
بر درگه تو دمدمه کوس سنجریست ۱۰

مقبل کسم که بر در دکان روزگار
هستم سخن فروش و مرا شاه مشتریست ۱۱

بر من گزین مکن که نباید چو من به دست
وز پای مفگنم که حدیثم نه سر سریست ۱۲

عیسی و خرمنم تو نپرسی که از چه روی؟
ای آنکه عکس تو خورشید و مشتریست ۱۳

یعنی که گر چه عیسی وقتم گه سخن
نا آمدن به خدمت بزم تو از خریست ۱۴

خالی مباد عرصه عالم ز عدل تو
تا پیشه زمانه جافی ستمگریست ۱۵