هوش مصنوعی:
شاعر از ناامیدی و اندوه خود میگوید، از اینکه تلاشهایش به ثمر نرسیده و دلش پر از غصههای تازه است. او خود را به سنبل تشبیه میکند و از معشوق میخواهد که از شهر نرود.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عاطفی و غمگینانه است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره و تشبیه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۴ - هر تخم که کاشتم نیامد به درو
هر تخم که کاشتم نیامد به درو
تا چند خودر کهنه دلم غصه نو ۱
سنبل نیم ای صنم! که گویم که برو
زین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو! ۲
تا چند خودر کهنه دلم غصه نو ۱
سنبل نیم ای صنم! که گویم که برو
زین شهر تو گوئی مرو ای باب مرو! ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۵۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۳ - ای گشته زیان مملکت سود از تو!
گوهر بعدی:شماره ۱۳۵ - چون سایه نه نیستم نه هستم بی تو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
