شماره ۶ - آنکه ز شرم لطف او، آتش ناب آب شد

آنکه ز شرم لطف او، آتش ناب آب شد
گمشده نعل مرکبش، افسر آفتاب شد ۱

داد بداد خلق را، خورد فراغ و خواب شد
دشمن او ز رشگ این دشمن خورد و خواب شد ۲

هست تصرف قضا، منصرف از جناب او
رسته شد از قضای بد، هر که در آن جناب شد ۳

خصم گه سئوال او، داد جواب همسران
خانه خوان دولتش، در سر آن جواب شد ۴

هست به نزد بندگان، خط و خطاب او روان
نامور آنکس است کو، لایق آن خطاب شد ۵

هر که غبار لشگرش، دید به گاه تاختن
کرد یقین که در جهان، خاک محیط آب شد ۶

باز نمود دولتش راه صواب خلق را
هر که بگشت از آن نسق، بر ره ناصواب شد ۷