غزل ۵۶۳ - درین نشیمن خاکی بدین صفت که منم

درین نشیمن خاکی بدین صفت که منم
میان نفس و هوا دست و پای چند زنم ۱

هزار بار برآمد مرا که یکباری
ز دست چرخ فلک جامه پاره پاره کنم ۲

گره چگونه گشایم ز سر خود که ز چرخ
هزار گونه گره در فتاده در سخنم ۳

ز هر کسی چه شکایت کنم چو می‌دانم
که جرم من ز من است و بلای خویش منم ۴

به هیچ روی مرا نیست رستگاری روی
که هست دشمن من در میان پیرهنم ۵

حساب بر نتوانم گرفت بر خود از آنک
به هر حساب که هستم اسیر خویشتنم ۶

هزار بار به یک روز عقل را ز صراط
به قعر دوزخ نفس و هوا فرو فکنم ۷

اگر موافق طبعم ندیم ابلیسم
وگر متابع نفسم حریف اهرمنم ۸

به گرد بلبل روحم قرار چون گیرد
میان خار چو گلزار جان بود وطنم ۹

سزد که پیرهن کاغذین کند عطار
که شد ز نفس بدآموز پیرهن کفنم ۱۰