شمارهٔ ۲۹ - فی المدیحه

ملکا تنت ز جان آمده جانت از خرد است
اورمزدی تو و فرخنده سپندارمذست ۱

شادمان بنشین و ز دست دلفروز بتان
باده بستان که جهان با دل خصمانت بداست ۲

وعده عمر تو از یزدان صدبار ده است
وعده ملک تو از باری ده بار صداست ۳

بخت فیروز تو پاینده تر است از که قاف
بخت خصمان تو چون آب میان سبد است ۴

در بر بخشش تو بخشش پرویز هبا
بخوشی لفظ تو دستان زدن بار بداست ۵

دشمن خود بود آنکس که بود دشمن تو
آن کجا دوست ترا دوست تن و جان خوداست ۶

بزمی بر تو چنانی که بگردون بر مهر
بجهان در تو چنانی که بجان در خرد است ۷

هست مقراضی منسوج بچشم تو چنان
که بچشم دگران کهنه پلاس نمداست ۸

بهمه کاری توقیع همی زن که فلک
بهمه کار تو تا محشر توقیع زد است ۹

هرکه او دست بکین تو فشاند شب و روز
بر تن و جانش ز بخت بد دائم نکداست ۱۰

باد چندانت به پیروزی در ملک بقا
که به آفاق درون مرد و زن و دام و دد است ۱۱