هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن شاعر به ستایش شخصی سخاوتمند و بخشنده می‌پردازد که مانند ماه می‌درخشد و عطای او مانند مشک در همه جا پراکنده است. شاعر از جدایی و درد ناشی از آن می‌گوید و به دنبال عذر و بخشش از سوی معشوق است. همچنین، به رابطه‌ی دوست و دشمن اشاره می‌کند و تأکید می‌نماید که عذر و آشتی تنها با مهر ممکن است.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عاطفی و اخلاقی پیچیده‌ای است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیهات ادبی ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

شماره ۶۱ - ای آنکه همیشه دل تو رادی جوید

ای آنکه همیشه دل تو رادی جوید
طبع تو همه گرد در رادی پوید ۱

چون ماه سخای تو همه جای بتابد
چون مشک عطای تو بهر جای ببوید ۲

از سنگ بنام تو همی سوری خیزد
از خاره بفر تو گل سوری روید ۳

از من بگسستی تو بگفتار تنی چند
گر یاد کنمشان دلم از درد بموید ۴

از بهر گناهان مرا عذر تو جستی
چون هست گناهم ز تو این عذر که جوید ۵

بر خصم کسی عذر بیک مهر نبندد
وز دوست کسی دست بیک جنگ نشوید ۶
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۳۲۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۶۰ - شد اسیر آن بت کو دلبر و جنگ آور بود
گوهر بعدی:شماره ۶۲ - ملکا کار تو بسامان باد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.