شماره ۹۴ - سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگون

سرنگون مانده است جانم زان دو زلف سرنگون
لاله گون گشته است چشمم زان دو لعل لاله گون ۱

تا بناگوشش ندیدم مه ندیدم بارور
تا زنخدانش ندیدم چه ندیدم سرنگون ۲

از دهانش خیره ماندم من که چون گوید سخن
از میانش خیره ماندم من که چون ناید برون ۳

روزگرا از چشم بد دارد نگه او را که هست
گرد رخسارش بخط جادوئی عمد افسون ۴

ای بزم را چو بهرام وی جنگ را چو بهمن
فرخنده باد بر تو فرخنده ماه بهمن ۵

بی تو مباد روزی تا روز حشر گیتی
دائم رسد بگوشت آواز مرگ دشمن ۶

گیتی ترا پرستد شادی ترا فرستد
تو چون بتی و گیتی ماننده برهمن ۷

از طلعت تو اقبال فرخنده باد طلعت
با دولت تو دولت پیوسته باد دامن ۸

آن کس که سوخته خواست از بخت خرمن تو
چرخش ببرد دولت بختش بسوخت خرمن ۹

ابری بروز بخشش ببری بروز کوشش
میدان ترا سپهر است مجلس ترا نشیمن ۱۰

جان و تن و دل من هر سه ز تست نازان
باد فدای جانت جان و تن و دل من ۱۱