غزل ۶۰۷ - دردا که درین بادیه بسیار دویدیم

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم
در خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم ۱

بسیار درین بادیه شوریده برفتیم
بسیار درین واقعه مردانه چخیدیم ۲

گه نعره‌زنان معتکف صومعه بودیم
گه رقص‌کنان گوشهٔ خمار گزیدیم ۳

کردیم همه کار ولی هیچ نکردیم
دیدیم همه چیز ولی هیچ ندیدیم ۴

بر درج دل ماست یکی قفل گران سنگ
در بند ازینیم که در بند کلیدیم ۵

از خون رحم چون به گو خاک فتادیم
از طفل مزاجی همه انگشت مزیدیم ۶

چون شیر ز انگشت براهیم برآمد
انگشت مزیدان چه که انگشت گزیدیم ۷

وامروز که بالغ شدگانیم به صورت
یک پر بنماند ارچه به صد پر بپریدیم ۸

از دست فتادیم نه دیده نه چشیده
زان باده که از جرعهٔ او بوی شنیدیم ۹

چون هستی عطار درین راه حجاب است
از هستی عطار به یکبار بریدیم ۱۰