خلاصه و ردهبندی سنی
15+
در این متن، شاعر بیان میکند که اگر دلش به سوی هوا (آسمان) گرایش دارد، ماه او را به زمین پیوند میزند. همچنین اشاره میکند که سنبل و سمن به ماه جاه و شکوه میبخشند، اما از طرفی ماه نیز از آنها تباه میشود. این متن ترکیبی از احساسات شاعرانه و تصاویر طبیعت است.
متن دارای مفاهیم شاعرانه و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تصاویر پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۹ - گر سوی هوا دلم همی جوید راه
گر سوی هوا دلم همی جوید راه
پیوند مرا سوی زمین آمد ماه ۱
بر سنبل و بر سمن بیفزاید جاه
کز سنبل و از سمن شود ماه تباه؟ ۲
پیوند مرا سوی زمین آمد ماه ۱
بر سنبل و بر سمن بیفزاید جاه
کز سنبل و از سمن شود ماه تباه؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۸ - ای طره تو ز مشگ و از عنبر به
گوهر بعدی:شماره ۱۳۰ - دوش آمد دست سوده و آسوده
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
