شماره ۶ - ای دل بی رحم تو را، مایه ی شادی غم ما

ای دل بی رحم تو را، مایه ی شادی غم ما
این چه بلا بود قضا، من ز کجا نوز کجا ۱

تا که ز من جور و جفا، شرم نداری ز خدا
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار تورا ۲
یا رب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۳

نگار جادو سخنی، سوار لشکرشکنی
آفت هر جان و تنی، فتنه دور ز منی ۴

چون غمزه بر غمزه زنی، گشته بهم برفکنی
اینت بلائی که توئی، یا رب زنهار ز تو ۵
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۶

گرچه توئی سرو سهی، بچهره خورشید و مهی
چوپای در مهد نهی، ز دور نادیده رهی ۷

دل بربائی ز رهی، برزنی و عشوه دهی
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو ۸
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۹

برکنی از عشوه سرم، خون کنی از غم جگرم
شبی چو باران بگرم، ور نخرامی زدرم ۱۰

غصه ز تو چند خورم، محنت تو چند برم
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو ۱۱
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۱۲

شیفته زار توام، عاشق رخسار توام
گشته و بیمار توام، بدل گرفتار توام ۱۳

بجان. خریدار توام، بیا. که در کار توام
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار ز تو ۱۴
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۱۵

باشد شرمیت یقین، از من رنجور حزین
زغمزه بگشای کمین، مگر از این غمزه کین ۱۶

اثیر خود را به از این، ز دوستداران بگزین
اینت بلائی که توئی، یارب زنهار زتو ۱۷
یارب زنهار ز تو سخت بلائی که توئی ۱۸